در همه آن لحظه هاي تلخ يا نا تلخ ، /
مي رود چار اسبه فرمان نگاه من /
گر به كار خود فرو باشيد /
يا به كار مردم ديگر /
يا به كاهيده زبار خود /
يا بيفزوده به بار مردم ديگر ؛ /
ديده باني مي كنم ناخوب و خوب كارهاتان را /
بي خيال از دستكار سردستان در من /
كاوش بي هوده ي مردم نمي بندد رهي بر من . /
بيهده نشكسته ام من /
بر عبث ننهاده ام نقشي شكسته بر شكسته . /
هر چه تان با گردش زنجير من بسته . /
گر به تلخي بر لب خاموش واري مي نشينم ، /
گر به حسرت مي فزايم ، يا به رنجي مي گشايم ، /
من ، من لبخنده ي روزان تلخ و دردناك بيدلي خلوت گزينم .
« نيما يوشيج »